Grondrechten vormen de ziel van onze samenleving en de kern van onze rechtsstaat. Maar hoewel grondrechten in Nederland grondwettelijk stevig zijn verankerd, zijn ze niet absoluut gewaarborgd. Nationale en internationale onrust vormen een bedreiging voor de status onze grondrechten. De Grondwet verbiedt op dit moment toetsing van wetten aan zichzelf, waardoor parlementaire meerderheden wetten kunnen maken die ongrondwettelijk zijn. Partijen zoals de FvD streven naar het afschaffen van bepaalde grondrechten om een meerderheid te laten heersen over minderheden. Grondrechten zoals het telecommunicatiegeheim, spreiding van welvaart en bevordering van woongelegenheid en volksgezondheid bestaan wel op papier maar worden niet gewaarborgd zoals zou moeten. Millennium bepleit dat onze grondrechten in hun huidige vorm een absolute en onveranderlijke status krijgen binnen het staatsbestel. De bestaande mogelijkheid om grondrechten met een tweederdemeerderheid af te schaffen, vervalt, terwijl het wel mogelijk zal zijn om grondrechten aan de Grondwet toe te voegen. Formuleringen met ‘overheidszorg voor’ of ‘bevorderen van’ veranderen in een absoluut recht, bijvoorbeeld woongelegenheid en gezondheidszorg. Ter versterking van de constitutionele waarborgen wordt een Constitutioneel Hof opgericht, dat wetgeving kan toetsen aan de Grondwet en zo bescherming biedt tegen populistische of onrechtstatelijke invloeden. Individuele burgers krijgen het recht om het hof te verzoeken om toetsing van wetgeving aan de Grondwet, als bescherming tegen partijpolitiek. Daarmee wordt gewaarborgd dat fundamentele rechten en vrijheden ook in tijden van politieke onrust of internationaal conflict behouden blijven. Daarnaast wordt onderwijs over grondrechten verplicht gesteld in het primair en voortgezet onderwijs en in inburgeringsprogramma’s, zodat iedere inwoner de waarde en betekenis van deze vrijheden leert begrijpen en respecteren.

Dit zijn de huidige grondrechten in de Nederlandse Grondwet:

• Gelijke behandeling en discriminatieverbod (art. 1).
• Staatsburger kunnen worden, niet zomaar uitgeleverd worden, vrij het land mogen verlaten (art. 2).
• Gelijke benoembaarheid in openbare dienst (art. 3).
• Kiesrecht voor volksvertegenwoordiging (art. 4).
• Recht tot indiening van petities (petitierecht) (art. 5).
• Vrijheid van godsdienst en levensovertuiging (art. 6).
• Vrijheid van meningsuiting (art. 7).
• Vrijheid van vereniging (art. 8).
• Vrijheid van betoging (art. 9).
• Recht op eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer (privacy) (art. 10).
• Onaantastbaarheid van het menselijk lichaam (art. 11).
• Huisrecht: onschendbaarheid van de woning (art. 12).
• Brief-, telefoon- en telecommunicatiegeheim (art. 13).
• Verbod op onteigening (art. 14).
• Verbod op onwettige vrijheidsontneming (art. 15).
• Het recht niet gestraft te worden zonder dat de wet duidelijk was (nulla poena) (art. 16).
• Recht op toegang tot de rechter en op een eerlijk proces (rechtsbescherming) (art. 17).
• Schadeloosstelling bij onrechtmatige maatregelen (art. 18).
• Overheidszorg voor de bestaanszekerheid, werkgelegenheid en spreiding van welvaart (art. 20).
• Overheidszorg voor de bewoonbaarheid van het land en het leefmilieu (art. 21).
• Bevordering van volksgezondheid (art. 22 lid 1).
• Bevordering van woongelegenheid (art. 22 lid 2).
• Scheppen van voorwaarden voor maatschappelijke en culturele ontplooiing en vrijetijdsbesteding (art. 22 lid 3).
• Vrijheid van onderwijs en zorg van de overheid voor het onderwijs (art. 23)